Bipolar Bozukluk Bilgi Paylaşım Forumu
Aralık 20, 2014, 01:22:34 *
Merhaba, Ziyaretçi. Lütfen giriş yapın veya üye olun.

Kullanıcı adınızı, parolanızı ve aktif kalma süresini giriniz
Duyurular:
 
   Ana Sayfa   Yardım Ara Giriş Yap Kayıt  
Sayfa: 1 [2]   Aşağı git
  Yazdır  
Gönderen Konu: EŞİM BİPOLAR BOŞANMAK ÜZEREYİM  (Okunma Sayısı 21583 defa)
echo*****
Aktif üye
****
Mesaj Sayısı: 493


« Yanıtla #15 : Nisan 19, 2011, 18:24:03 »


 xanaaax, tedaviye yanastigi muddetce kizmayin onaaa! 
Logged
Sorunvar
Daimi Üye
**
Mesaj Sayısı: 5


« Yanıtla #16 : Eylül 01, 2011, 14:37:22 »

Merhaba,
Ben yeni bir üyeyim ve birçare olabilir mı
Diye forumlara üye oluyorum. Benim eşimde bipolar
Aynı zamanda obsesif kompolsif . Ev hanımı ve bir oğlumuz
var. Teşhis konmadan boşanma evresi geçirdik bir yıl
Ayrı kaldık çocuk için ben kendimi feda ettim, bile
bile kabullendim.  Tedavisini olup ilaçlarını
Kullanırken iyi ama hayatımız her an tehdit
Altında gelecek nasıl olur tasarlayamıyorum.
Bir yandan da ona acıyorum, ailemle de arası bozuk onu
Hiçbirşekilde kabul etmiyorlar, iyileştim diye ilaç
Kullanılayı bırakıyor. Tek başıma mücadele ediyorum.
Logged
echo*****
Aktif üye
****
Mesaj Sayısı: 493


« Yanıtla #17 : Eylül 01, 2011, 15:32:14 »


 sevgili sorunvar, hosgeldiniz. birkac mesajinizdan sonra daha fazlasina erisir olacaginiz forum basliklarini okumanizi tavsiye edecegim; ihtiyaciniz olan pekcok cevabi basliklar altinda bulacaksiniz. hatta, keske esinizle beraber okusaniz...

 siz esinizi yalniz birakmamalisiniz, o da ilaclarini hekim karari olmadan birakmamali. hayatinizin her an tehdit altinda oldugunu dusunmeyin. esiniz kendisini ve her ikiniz birbirinizi tanidikca herkesinki kadar tatminkar hayatlar surmeniz mumkun olacaktir.

 selamlar!
 
Logged
Anka
Üye
*
Mesaj Sayısı: 3


« Yanıtla #18 : Eylül 02, 2011, 00:02:40 »

 
   Şifa ve iyilik dolu günler dileğiyle başlamak istiyorum.Benim de 3 yıldır çok sevdiğim ve beni çok sevdiğini bildiğim bipolar hastası bir eşim var. Lakin boşanmanın konuşulduğu noktadayız. 9 gündür ayrıyız. Benim sorunum ve bizi bu noktaya getiren,  bu hastalık hakkındaki eksik bilgim. 3 yıldan bu yana ilk kez manik atakla karşılaştım. Ne olduğunu ayırt edemedim başlangıcında. Mesleği ve işi gereği, "maniye ihtiyacım var" diyerek(coşku, yaratıcılık düzeyi artıyor ya manide) doktorun önerdiği ilaç düzenini uygulamadı. Bunun kontrol edilebilir bir şey olduğunu düşündüm ne yazık ki, gittikçe daha da şiddetlendi,en son geldiğimiz nokta küfür, tehdit,ve kendine zarar idi.  Yaptıklarının tamamını üstüme alındım, kırıldım, öfkelendim. Son bir kaç gündür,son olaylardan sonra bilinçlendiğim bu hastalık hakkında deli gibi araştırma yapıyorum internette. Artık biliyorum ki atak sırasında yaptıklarını kendi isteği ve iradesi ile yapmıyor. Keşke daha önce kazanmış olsa idim bu bilinci,yada keşke doktoru beni uyarsa idi. Bu noktada kızdığım sadece doktoru ve kendim. Bu hastalık ile yaşamak zor olsada,bu zorluğu aşmak için bütün gücümü kullanacağım. Ya sev ya terk et derler ya, ben çok seviyorum terk edemem.
   
Logged
echo*****
Aktif üye
****
Mesaj Sayısı: 493


« Yanıtla #19 : Eylül 02, 2011, 00:19:35 »


 "ya... ya..." oldukca tehditkar bir kaliptir anka; aman, derim. Gülümseme
Logged
alarcin
Daimi Üye
***
Mesaj Sayısı: 203



« Yanıtla #20 : Eylül 02, 2011, 00:33:44 »

bazen öyle bir an geliyor ki kendini ifade edememek seni patlama derecesine getiriyor ve sadece karşıdakinin on saniye senin gözlerine sahip olup o halini anlamasını istiyorsun. bu hastalık benim için bu demek çoğu zaman. çünkü anlatamıyorum bile bazen belirtilerini... sadece sabır diliyorum ve echo bunu mu demek istedi bilemem ama hayat bu siz gene de emin olmayın her şeye hazırlıklı olun... ayrıca sevginize de saygı duyuyorum zor çünkü.
Logged
Anka
Üye
*
Mesaj Sayısı: 3


« Yanıtla #21 : Eylül 02, 2011, 01:03:34 »

   
Sevgili Alarcin, anlatmaya çalıştığınız durumu eşim bir mesajda özetledi bugün. "Ben ol da, bil" diyerek. 
Logged
gülizar
Daimi Üye
**
Mesaj Sayısı: 57


« Yanıtla #22 : Eylül 02, 2011, 20:27:53 »

boşanmak çözüm değil, bizi evlilikten korkar hale getirdiniz anlayış lı olunması taraftarıyım.
Logged
alarcin
Daimi Üye
***
Mesaj Sayısı: 203



« Yanıtla #23 : Eylül 03, 2011, 00:14:20 »

Sevgilim her sen böyle yapsanda ben senin yanında olmaya devam edeceğim dediğinde ona daha çok bağlanıyor ve her seferinde ağlıyorum. Ve sonuç: onuda kendimide üzmeme eğilimindeyim. eskisi gibi umursamaz ve sadist değil. Ailem dışında birilerini umursamak düşünmek hoşuma bile gidiyor bazen. Dengesiz zamanlarda uzak duruyorum o kadar. Belki eşiniz kadar ağır yaşamıyorum bu hastalığı ama sanırım birlikte olmaya birbirinizi sevmeye devam edebilirseniz bir yolunu mutlaka bulacaksınız. Ben beni yalnız bırakmasını istyorum bazen, o da susması gerektiği yerde üzülsede susuyor. Sadece iki taraf da susmayı fedakarlık yapmayı öğrenmeli ve hani bazen elimizde olmuyor diyoruz ya biz, aslında düzenli ilaç kullanımı ve sevgiyle elimizde olabilir. Buna inanıyorum bu ara =) sevgiler ve umuyorum ki eşinizle aranız düzelir.
Logged
billy
Daimi Üye
**
Mesaj Sayısı: 49


« Yanıtla #24 : Kasım 09, 2011, 17:21:01 »

anka sızın dedıgınız kufur saldırganlık kotu huy bıpolarla ıskıllendırmeyınız
bıpolarda ınsandır
yanı kısılık bozuklugu varsa bıpolarda tam uste cıkar yanı saklanmaz kendıne hakım olamaz
vurun abalıya gıbısı bu bıpolar saldırgan dıye bence
bıpolar hastayken manıkken bıraz anlayıslı olunca ısler cozulur kızdırırsanız uste cıkmaya calısırsanız ofkesınden kurtulamazsınız
madem hastalıgın ne oldugunu ogrenme durumuna gelmıssınız esınızıde sevıyorsunuz suyuna gıder ılaclarını almasına destek olursun uz sızden daha sevdıgı olmaz bu durumda o kadar sevılır guvenılırsınızkı bunları yaparsanız
hastaya anlayıslı davranarak cozulmeyecek bırsey yoktur kısılık bozuklugu yoksa
her bıpoladada kısılık bozuklugu oldugunu dusunmeyın
bırtek ılaclarını ıyıyken bıle almasına destek olun unuturlar bazen
Logged
Sorunvar
Daimi Üye
**
Mesaj Sayısı: 5


« Yanıtla #25 : Kasım 29, 2011, 23:43:02 »

Merhaba,
 
Tüm yazılan yorumlardaki değerli görüşler için herkese ayrı
ayrı teşekkür ederim. Bu yorumu eşimle uzun münakaşa ve bağırışmalar
yaşamış kendimi sitenin Parkı'na atıp yıllarca çektiğim çileler
boşa gitti yine en başa döndük ve bu sonsuza kadar böyle
olacak huzur mutluluk iyi bir gelecek hiç mümkün olmayacak artık
diye bitik bir haldeyken yazmıştım. Son 2 aydır eşimde inanılmaz bir sabır ve denge var.
Tüm ısrarıma rağmen depakin kullanımını bırakmasına engel olamadım.
Ben iyileştim ilaç koruyucu şu anda Bu işi bana bırak
İlacı ben alırım kendi kendime diyor. Görüşleri çok aklı başında ve
geçmişteki hatalarımın yeni farkına vardım diyor. Eve artık para bırakabiliyorum, hatta alışverişi
ona bıraktım şöyle böyle de olsa o ay iyi idare etti. Eskisi gibi
gün bitmeden parayı saçma sapan işlere harcayıp anında sıfırlamadı.
Daha umutluyum ama ilaç düzeninin bozulmasından dolayı da bir darbe yemekten kokuyorum hala.
Logged
cloud
Aktif üye
*****
Mesaj Sayısı: 631



« Yanıtla #26 : Kasım 30, 2011, 01:42:34 »

tekrar bize döndüğünüz için yürekten teşekkürler.Yaşadığınız olumlu deneyimler bize de güç katıyor.

bipolar kesin tedavisi olan bir durum değil, ama siz de deneyerek gördünüz ki bipolarla yaşamak öğrenilebilir.

Bu kaygılar hep olacak ve bundan kurtulmak mümkün değil, ama artık sizi eskisi kadar rahatsız etmemeli.

Eşinizin de forumdaki yazıları okuması ve katılması onun moralini artıracak ve ilişkinizi güçlendirecektir.Eğer istemezse bazı parçaları yazdırıp ona vererek dikkatini çekebilirsiniz.Mesela ben önce ege ü. bipolar broşüründen başlıyorum yakınlarımın beni anlaması için.

Neyse , bir an bana öyle geldi ki sanki bu mesajım burç köşesinde haftalık falınız gibi oldu Gülümseme))))
Logged

"sit and drink pennyroyal tea"
Sorunvar
Daimi Üye
**
Mesaj Sayısı: 5


« Yanıtla #27 : Aralık 12, 2011, 21:24:37 »

Açık söylemek gerekirse kendimden çok şeyleri feda ederek bu evliliği, beraberliği devam ettirdiğimi düşünüyorum. Hatta kendimden bir nebze vazgeçtiğimi bile düşünüyorum. Bir rutinde oğlum için güzel günler getirecek gelişmeler ve zaman akışı bekliyorum. Daha başka türlüsü olsa nasıl olurdu acaba, ben bunu hakettim mi diye düşünceler bazen geliyor aklıma. Ama gelecekle ilgili çok sağlam hayaller, istikrarla biryerlere ulaşmak
gibi düşüncelerim eşimin hasta olması gerçeği ile karşılaşınca unufak oluyor. Bu durumu sabırla idare edersem işlerimin rast gidip daha güzel günlere ulaşacağımı düşünsem de bazen, gençliğin ve heveslerin bu hastalıkla uğraşırken elinden kayıp gitmesi düşüncesine tahammül etmek te zor gerçekten .
Kimseye umutsuzluk vermek istemem tabi ki ama yani aslına bakarsanız ben bu hastalıkla yaşamaya alışmaktansa sanki, yaşayacağım çoğu hevesten vazgeçmeye alıştım demek daha doğrusu ...
« Son Düzenleme: Aralık 24, 2011, 00:00:51 Gönderen: Sorunvar » Logged
cera
Aktif üye
*****
Mesaj Sayısı: 676



« Yanıtla #28 : Aralık 12, 2011, 21:35:27 »

Sorunvar, kolay değil elbet içinde olduğunuz durum,ne yazık ki içinde olmadan da bilemeyiz. Fakat hasta yakını da olmak kolay değildir,bırakmamak,destek olmak (ki en güzeli) sa kararınız bence sizde uzman bir doktordan destek alma yoluna gitmelisiniz ki sizi de zorlayan durumlarla başedebilesiniz. Bu irdelediğiniz durmları da doktor ile konuşup çözüm aramalısınız.
İnşallah iyi olur. Sağlıcakla
Logged
Sayfa: 1 [2]   Yukarı git
  Yazdır  
 
Gitmek istediğiniz yer:  

MySQL ile Güçlendirildi PHP ile Güçlendirildi Powered by SMF 1.1.19 | SMF © 2006-2008, Simple Machines XHTML 1.0 Geçerli! CSS Geçerli!